وقتی زیرساخت حیاتی و ثروت سرزمینی به ویترین تبلیغاتی بدل میشود؛
در ادبیات جدید تابآوری زیرساختهای حیاتی، حفاظت از یک مجتمع صنعتی صرفاً به استحکام سازهها، تجهیزات حفاظتی یا توان بازسازی پس از حمله محدود نمیشود؛ بلکه «کنترل اطلاعات» و مدیریت سطح مواجهه عمومی با زیرساخت نیز بخشی از معماری امنیت و تابآوری محسوب میشود. استانداردها و مطالعات بینالمللی در حوزه حفاظت از زیرساختهای حیاتی، بر این اصل تأکید دارند که هرگونه دسترسی رسانهای، تصویربرداری و انتشار اطلاعات باید متناسب با ارزیابی تهدید و حساسیت داراییها مدیریت شود. این موضوع در مورد تأسیسات انرژی و یوتیلیتی اهمیت دوچندان دارد؛ زیرا ارزش راهبردی چنین مجموعههایی صرفاً به داراییهای داخل سایت محدود نیست و اختلال در آنها میتواند زنجیرهای از صنایع وابسته را تحت تأثیر قرار دهد. از این منظر، تبدیل یک مجتمع آسیبدیده از جنگ به محل رفتوآمد مستمر چهرههای عمومی و تولید محتوای تصویری، بدون چارچوب روشن امنیتی، اساساً نیازمند بازنگری است.
